Σύνθεση και Παραγωγή Μουσικής: Michael Giacchino
Είδος Ταινίας: Περιπέτεια Κατασκοπείας, 2011
O συνθέτης Michael Giacchino επιστρέφει στον τόπο του “εγκλήματος”. Πέντε χρόνια μετά την τελευταία φορά που ο συνθέτης ασχολήθηκε με μυστικούς πράκτορες και επικίνδυνες αποστολές, επιστρέφει για να διηγηθεί μουσικά μια ακόμη περιπέτεια επικίνδυνων αποστολών και ευγενών καταβολών. Φαίνεται ότι μετά το ατυχές κινηματογραφικό στραβοπάτημα του “Mission Impossible 2” (2000), η δημοφιλής σειρά ταινιών βρίσκει το βηματισμό της, πιστό στην παρακαταθήκη που άφησε η ομώνυμη τηλεοπτική σειρά. Η μουσική του “Ghost Protocol” αποτελεί συνέχεια της φιλοσοφίας που διέκρινε το soundtrack του “Mission Impossible III” (2007), δηλ. μια σοβαρή μουσική κατασκοπευτική απόπειρα με τη συμμετοχή μιας δυναμικής ορχήστρας που φροντίζει να μην αφήνει το παραμικρό επί της οθόνης ασχολίαστο. Οι ηλεκτρονικοί ήχοι δε λείπουν από τη μουσική εξίσωση, ωστόσο περιορίζονται όσο πρέπει για να μη διαταραχθεί η κατασκοπευτική χροιά της μουσικής. Ένα ηλεκτρονικό soundtrack για κατασκοπευτική ταινία παύει να είναι κατασκοπευτικό, η ταινία παύει να διατηρεί την κινηματογραφική της υπόσταση και μετατρέπεται σε τηλεοπτικό επεισόδιο. Ο συνθέτης δίνει μια νεανική, μοντέρνα ηλεκτρονική ένεση στο τηλεοπτικό θέμα του Lalo Schifrin που συνοδεύει τους τίτλους αρχής της ταινίας και ο θεατής βλέπει έναν από τους καλύτερους των τελευταίων μηνών, λαμβάνοντας υπόψη τη χημεία μουσικής και εικόνας. Όμως, δεν είναι μόνο το γνώριμο μουσικό θέμα του Schifrin που επιστρέφει, αλλά και το μουσικό θέμα “The Plot” από το επεισόδιο “The Contender” της τηλεοπτικής σειράς, που ακούγεται πάνω από μία φορά. Αν και διόλου πρωτότυπη ως επιλογή, θα την επικροτήσουμε γιατί το μοτίβο του “Τhe Plot” είναι το κατασκοπευτικότερο μουσικό θέμα που έγραψε ο Schifrin για την τηλεοπτική σειρά του ’60, μετά το θέμα των τίτλων. Μια ενδεικτική εμφάνισή του έχουμε στην εισαγωγή του κομματιού “Kremlin With Anticipation” (#5). Οι στιγμές μυστηρίου αρκετές και η μουσική της αποδίδει με την πρέπουσα υποχθόνια διάθεση. Μέχρι να έρθει η ώρα που η αδρεναλίνη ανεβαίνει, αρχίζουν τα κυνηγητά και οι εκρήξεις γίνονται το κερασάκι στην κινηματογραφική τούρτα… τότε η μουσική ανεβάζει στροφές και η ορχήστρα από υποχθόνια μετατρέπεται σε ένα μαχητή που σου επιτίθεται διαρκώς και δεν εγκαταλείπει ποτέ μέχρι να σε κερδίσει. Το ενδιαφέρον στοιχείο στην περιπετειώδη διάσταση της μουσικής είναι ο αξιομνημόνευτος χαρακτήρας της και η παρουσία μοτίβων που δίνουν μια αίσθηση σοβαρότητας και φυσικά εξαλείφουν κάθε διεκπεραιωτική υπόνοια. Πάρτε για παράδειγμα το κομμάτι “Knife to a Gun Fight” (#3). Παρουσιάζει ένα νέο θεματικό υλικό που ανανεώνει τις στιγμές της περιπέτειας, πάντα σε ατμόσφαιρα καθαρά κατασκοπευτική. Για μερικές τέτοιες μουσικές στιγμές ο Giacchino κερδίζει τις εντυπώσεις, πέρα φυσικά από εκείνες που χαρακτηρίζουν ή δίνουν έμφαση στο φυσικό χώρο που τρέχει η πλοκή της ταινίας. Από την πατριωτική ρωσική χορωδία στο “Kremlin With Anticipation” (#5), στον εξωτισμό του Ντουμπάι στο κομμάτι “A Man, A Plan, A Code, Dubai” (#10) και τελικά σε μια γεύση από παραδοσιακή μουσική Ινδίας στα κομμάτια “Μood India” (#17) και “Mumbai’s the World” (#18). Σε ένα soundtrack κατασκοπευτικού ύφους όπου οι στιγμές αγωνίας, μυστηρίου και περιπέτειας αποτελούν το σύνολο της διάρκειάς του, πινελιές όπως οι παραπάνω χρωματίζουν όμορφα τη μουσική και ανανεώνουν το ενδιαφέρον του θεατή-ακροατή. Μια ακόμη μουσική αποστολή για τον Michael Giacchino, που ούτε δύσκολη αποδείχθηκε, ούτε επικίνδυνη. Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, το soundtrack του “Ghost Protocol” βρίσκεται στα ίδια υψηλά επίπεδα με το προηγούμενο που έγραψε ο συνθέτης και η μουσική πρόκληση αποδείχθηκε ένας περίπατος στο πάρκο γι’ αυτόν.
Tracklist:
01. Give Her My Budapest (1:57)
02. Light The Fuse (2:01)
03. Knife To A Gun Fight (3:42)
04. In Russia, Phone Dials You (1:40)
05. Kremlin With Anticipation (4:12)
06. From Russia With Shove (3:37)
07. Ghost Protocol (4:58)
08. Railcar Rundown (1:11)
09. Hendricks’ Manifesto (3:17)
10. A Man, A Plan, A Code, Dubai (2:44)
11. Love The Glove (3:44)
12. The Express Elevator (2:31)
13. Mission Impersonatable (3:55)
14. Moreau Trouble Than She’s Worth (6:44)
15. Out For A Run (3:54)
16. Eye Of The Wistrom (1:05)
17. Mood India (4:28)
18. Mumbai’s The Word (7:14)
19. Launch Is On Hendricks (2:22)
20. World’s Worst Parking Valet (5:03)
21. Putting The Miss In Mission (5:19)
22. Mission: Impossible Theme (Out With A Bang Version) (0:53)
Αξιολόγηση μουσικής (ως προς το είδος): * * * *
Αξιολόγηση μουσικής (γενικά): * * * 1/2
Διαβάστε επίσης:
Μission Impossible (1996) – Σύνθεση Danny Elfman
Mission Impossible 2 (2000) – Σύνθεση Hans Zimmer
Mission Impossible III (2006) – Σύνθεση Michael Giacchino
Ακούστε το κομμάτι “Light the Fuse” (#2):
Ακούστε το κομμάτι “Knife to a Gun Fight” (#3):
Ακούστε το κομμάτι “Kremlin With Anticipation” (#5):
Ακούστε το κομμάτι ” A Man, A Plan, A Code, Dubai” (#10):
Ακούστε το κομμάτι “Mood India” (#17):
Δείτε το trailer της ταινίας:










Συμφωνώ ότι το score είναι στα ίδια (υψηλά) επίπεδα με το προηγούμενο.
Δεν ξέρω κατά πόσο βέβαια ο Giacchino θεώρησε “περπάτημα” τη σύνθεσή του, δεδομένου ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του score είναι original και όχι αναμασήματα από τα προηγούμενα.
Ωπ, απαραίτητη διόρθωση: το περίφημο κομμάτι “The Plot” δεν γράφτηκε για κανένα ομώνυμο επεισόδιο αλλά για το πρώτο μέρος του επεισοδίου “The Contender” από τον τρίτο κύκλο της σειράς την σεζόν 1968-69 για να χρησιμοποιηθεί, φυσικά, στη συνέχεια σε σταθερή βάση και να γίνει το πιο αναγνωρίσιμο μετά το εμβληματικό θέμα των τίτλων.
Αγαπητέ JohnnyG, έχεις δίκιο. Μετά από ενδελεχή έρευνα που έκανα για την προέλευση του θέματος “The Plot”, τα πράγματα έχουν όπως τα λες. Είχα την εντύπωση ότι ο τίτλος του επεισοδίου ήταν ο ίδιος, αλλά τελικά δεν ήταν. Ιδού και η αυθεντική εκτέλεση του θέματος.
Παιδιά εγώ, κατά την ταπεινή μου άποψη, θεωρώ την μουσική επένδυση της 4ης ταινίας μια αποτυχία και μισή!!!
Δεκτή η γνώμη σου. Σε τί θεωρείς ότι απέτυχε;
Τί δεκτή η γνώμη του, αδερφέ; Έτσι απλά δεκτή η γνώμη του;
Κακομάθατε με τη δημοκρατία μου φαίνεται…!
Eίμαι οικοδεσπότης, πρέπει να επιμένω στις δημοκρατικές διαδικασίες…
JohnnyG αν έχεις πρόβλημα με την δημοκρατία, τότε λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να σε βοηθήσω…
Τα θέματα του Giacchino στην 4η ταινία είναι παραλλαγές της 3ης με μερικά καινούρια και η ενορχήστρωσή τους είναι η ίδια ακριβώς με τα προηγούμενα!
Σαφώς και είναι καλύτερο το score από την ρυθμική φασαρία του Zimmer στην 2η ταινία, όμως ξενέρωσα με το Light The Fuse στους τίτλους ….
Έχω ακούσει την μουσική του Michael Giacchino και σε άλλες παραγωγές, ακόμα και σε video games και δεν με ενθουσίασε ως συνθέτης…
Υ.Γ.
Απορώ, γιατί ο Tom Cruise ως παραγωγός, συνεργάστηκε για δεύτερη φορά με τον Giacchino….
Αντώνη, αν κι εσύ έχεις πρόβλημα στο να αντιληφθείς την χιουμοριστική διάθεση ενός σχολίου, τότε θα κάνει κι η δική μου λύπη την εμφάνισή της (…κι έχει μια εμφάνιση, πανάθεμά την, τι να σου λέω – θυμάσαι εκείνον τον καμπούρη που ήταν κλεισμένος σ’ εκείνη την τεράστια εκκλησία τότε στο Παρίσι;! Ε, φαντάσου τώρα στο πιο θηλυκό του – απαπά, άσε!), καθώς κι εγώ δηλώνω την αδυναμία μου να σου παράσχω αντίστοιχη βοήθεια!
Όπως συνήθιζαν να λένε οι σοφοί παππούδες μας “take it easy, you younger boys, just take it easy!” (…)
Υ.Γ.: Όσο για τον λόγο για τον οποίο επελέγει ξανά ο Giacchino δύο τινά μπορούμε να υποθέσουμε:
– Ή ότι ήταν ζητούμενο αυτή ακριβώς η ενότητα ύφους με την προηγούμενη ταινία, που κι εσύ περιγράφεις (έστω κι αν το κάνεις για να ψέξεις το γεγονός)
– Ή ότι έγινε επειδή ο Michael είναι τσίφτης και καραμπουζουκλής!
Δεν είναι φανερό ότι πιθανότερη εκδοχή είναι η δεύτερη;!
Αμάν πια να τα βαφτίζουμε όλα «χιούμορ» για να τα «σώσουμε», φτάνει θα κάνω εμετό και μάλιστα εμετό στο «πολύ θηλυκό» του!
Δεν … «ψέγω» γεγονότα…
Κάθε mission impossible έχει διαφορετικο σκηνοθέτη ενδεχομένως και διαφορετικό σεναριογράφο!
Η σκηνοθεσία του JJ Abrams στην 3η ταινία μπορεί να «έδεσε» με την … «ενότητα ύφους» του Giacchino (να πούμε δε ότι αυτοί οι δυο είχαν συνεργαστεί και στην σειρά ALIAS) αλλά δεν «έδεσε» με τη σκηνοθεσία του Brad Bird και του νέου cast.
Ο «Michael», (προσωπική μου γνώμη) όχι καραμπουζουκλής δεν είναι αλλά χωρίς καμία διάθεση υπερβολής τον κατατάσσω στην κατηγορία «Γιώργος Μάγκας» των Η.Π.Α. (με άλλα λόγια, ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ)
Γι’ αυτό σου λέω JohnnyG “take it easy” (χαλάρωσε επί το ελληνικότερο)
Υ.Γ.
Ο… «Τσίφτης» απλά αναμάσησε το θέμα του Lalo Schifrin, καθώς και μερικά δικά του από την 3 ταινία….
Μην του δώσετε και… Oscar
Mια συνταγή που έχει περπατήσει δεν την αλλάζεις. Αυτό έγινε στην ταινία “Ghost Protocol”. Ο Giacchino συνέχισε από εκεί που είχε μείνει στην τρίτη ταινία. Οι Τοm Cruise και J.J. ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποιημένοι από το soundtrack της τρίτης ταινίας, οπότε το φυσικό ήταν να καλέσουν το συνθέτη να επιστρέψει και να εφαρμόσει την ίδια συνταγή. Έστω κι αν θεωρήσει κανείς πως η μουσική του Giacchino είναι αναμάσημα της προηγούμενης, είναι ένα καλό αναμάσημα και η γενικότερη φιλοσοφία που διακατέχει τη μουσική κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Η νέα μοντερνοποιημένη έκδοση του mission impossible theme (με περισσότερα synths) ήταν λίγο ως πολύ αναμενόμενη από την άποψη ότι κάτι έπρεπε να κάνουν να το φρεσκάρουν, από να το χρησιμοποιήσουν πάλι ίδιο. Στην αρχή όταν το άκουσα μου φάνηκε “κάπως”, δε το αγκαλιασα αμέσως οφείλω να ομολογήσω, ωστόσο βλέποντας τους τίτλους αρχής διαπίστωσα πόσο πολύ έδενε με τα πλάνα δημιουργώντας ένα κατασκοπευτικό πέπλο που σε έβαζε στο κλίμα της ταινίας. Ας θυμηθούμε την τρομακτική έκδοση που ετοίμασε ο Zimmer στο mission impossible 2 και ας κάνουμε τις συγκρίσεις μας…
Από εκεί και πέρα πόσο ο καθένας εκτιμά τον Giacchino ως συνθέτη, αυτό είναι ένα καθαρά προσωπικό θέμα.
Κοίτα soundrackbeat…
Το score αυτό δεν πρωτοτυπεί καθόλου. Άλλο ένα action – soundtrack είναι (κι από τέτοια έχει βρωμίσει ο τόπος) που απλά αναμασάει και αναμασάει. Το ύφος είχε και κάποιες ομοιότητες με αυτό του Danny Elfman στην 1η ταινία!
Στην σχολή κινηματογράφου οι καθηγητές, μας έλεγαν (και είχαν δίκιο), – «αν δώσεις ένα (1) σενάριο σε δέκα (10) σκηνοθέτες να το γυρίσουν, θα πάρεις δέκα διαφορετικές ταινίες»! Έτσι λοιπόν, όταν αλλάζεις σκηνοθέτη, πρέπει να αλλάζεις και συνθέτη!
Το ότι πέτυχε η συνταγή στην 3η προσπάθησαν να το επαναλάβουν στην τέταρτη ήταν λάθος και να δεις ότι στην 5η ταινία θα υπάρξουν ΑΛΛΑΓΕΣ !!!
Η «σειρά» πλέον ταινιών (βλ. Bond) Mission Impossible ΔΕΝ είναι sequel για «μεταφέρεις» τα μουσικά θέματα και το ύφος από την μια ταινία στην άλλη, αλλά installment και πρέπει η κάθε ταινία να ξεχωριστή. Αν έβγαινε «Ghost Protocol – part II» θα δικαιολογούνταν απολύτως ένα αναμάσημα από τον… “μιχαλάκο”.
Ελπίζω να με καταλαβαίνεις …
εγω παντωσ θεωρω την μουσικη του εξαιρετικη και καλυτερη απο την τριτη γιατι σε αυτο το εργο πρωχωρησε ενα βημα παραπανω.υπαρχει ολη η κλειστοφοβικη ατμοσφαιρα που υπηρχε και στο τριτο αλλα δεν μενει μονο εκει.ειναι ασφαλωσ πολυ πιο νευρωδεις πολυ πιο εντυπωσιακη αλλα και πολυ πιο ποικιλομωρφη χαρησ τα παντρεματα που εκανε με τισ ρωσικεσ χωρωδιεσ και με τισ ινδικεσ ενορχηστρωσεισ.σπανια ενα action score δεν κουραζει και δεν γινεται μονοτονο.ο τζιακινο ειναι ενασ εκπληκτικοσ συνθετησ και αποφυγε ολεσ τισ παγιδεσ του ειδουσ
Katsoulas
Άλλος ένας «συνθετάκος» είναι!
Οι «Ρωσικές» και «Ινδικές» ΕΠΙΡΡΟΕΣ (και όχι ενορχηστρώσεις) είναι κάτι που γίνεται από όλους τους συνθέτες ανάλογα με το location της κάθε σκηνής!
Χαρακτηριστικά παραδείγματα υπάρχουν στο Air force One, στοTomb Raider 1&2, στο Last Samurai και σε πολλές άλλες (μην τις παραθέσω) και φυσικά σε ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ 007!!!!
Δεν καταλαβαίνω αυτή την … Giacchino-λαγνία…
(καλά λένε ότι Ο ΑΔΕΙΟΣ ΤΕΝΕΚΕΣ ΒΡΟΝΤΑ. Ο γεμάτος …ΟΧΙ )
Ο χαρακτηρισμός ”συνθετάκος” για τον Giacchino μου πέφτει κάπως βαρύς.
Παρακολουθώ στενά την καριέρα του από το 1999 όταν έπαθα πλάκα με τη μουσική του Medal of Honor και το πρώτο του κινηματογραφικό score, Οι Απίθανοι, ήταν όνομα και πράμα.
Ειδικά τώρα που ο Williams γράφει μόνο για τον Spielberg, κάθε νέο score του Giacchino το περιμένω με τεράστια προσμονή και σπάνια απογοητεύομαι.
Το μέλλον της κινηματογραφικής μουσικής του ανήκει, κατά την ταπεινή μου γνώμη.
Δημήτρη, με το score του MEDAL OF HONOR έπαθες τόση πλάκα, όση και οι παραγωγοί του παιχνιδιού οι οποίοι ανέθεσαν το score από τα sequel του παιχνιδιού στους Christopher Lennertz και Ramin Djawadi!!!
Αντώνη, δε με ενδιαφέρει το πόση πλάκα έπαθαν οι παραγωγοί του παιχνιδιού. Με ενδιαφέρει το πόση πλάκα έπαθα ΕΓΩ. Ούτε είναι κριτήριο για μένα το πόσο άρεσε σε έναν άλλον ένα score, ώστε να αποφασίσω εάν θα αρέσει και σε εμένα. Για την ιστορία, ο Giacchino έγραψε το score των εξής sequel του Medal of Honor:
* Medal of Honor Underground
* Medal of Honor Frontline
* Medal of Honor Allied Assault
* Medal of Honor Airborne
(Με ένα απλό search στο google θα το διαπίστωνες και μόνος σου).
Μετά από αυτά τα sequels, τον ανακάλυψαν πολλοί παραγωγοί και σκηνοθέτες, οι οποίοι προφανώς επίσης έπαθαν πλάκα με το ταλέντο του. Έτσι, προτιμώντας να αφιερώνει το χρόνο του γράφοντας μουσική για τηλεόραση και κινηματογράφο (και να μαζεύει υποψηφιότητες και βραβεία), δεν μπόρεσε να γράψει τα υπόλοιπα Medal of Honor (γιαυτό και επιστρατεύτηκαν οι Lennertz και Djawadi, των οποίων τα scores – ειδικά του δεύτερου – είναι σαφώς υποδεέστερα από αυτά του Giacchino).
Δημήτρη
Υποδεέστερα score για game από αυτά του «Michael» δεν υπάρχουν!
Ακόμα και ο γιος του συχωρεμένου (θρύλου για μένα) Jerry Goldsmith, Joel Goldsmith, που δεν ξέρει που πάνε τα τέσσερα από score (δυστυχώς το μήλο δεν έπεσε κάτω από την μηλιά) έχει γράψει καλύτερο score στο είδος video game από τον «μιχάλα» στο Call Of Duty 3!
Οι απόψεις μας είναι εκ διαμέτρου αντίθετες !
Δεν ξέρω με ποια κριτήρια κρίνεις έναν συνθέτη, εννοώ αν έχεις κάνει σπουδές σε κάποιο ωδείο ή εν πάση περιπτώσει αν γνωρίζεις από μουσική, όμως το να εκθειάζεις έναν μετριότατο συνθέτη το βρίσκω λίγο…… παράξενο.
ο τζιακινο ειναι ισωσ ο καλυτεροσ συνθετησ τησ γενιασ του.στο lost ητανε εξαιρετικοσ.ωστοσο ομωσ η καλυτερη του δουλεια ειναι για το cloverflid.8 λεπτα μουσικησ τα οποια ακουγονται μονο στουσ τιτλουσ τελουσ αλλα τι μουσικη ειναι αυτη.!!!!δεν εχει κυκλοφορησει ποτε σε σιντι στην 8μισαλεπτη εκδοχη τησ αλλα οποισ την εχει ακουσει στουσ τιτλουσ τελουσ εχει προσκυνησει.δεν μπορει ενασ τυχαιοσ συνθετησ να εγραψε τετοια μουσικαρα.εχει κατι που σπανια βρισκεισ στουσ σημερινουσ συνθετεσ.μελωδια
Σιγά ρε κατσούλας…. σιγά… “Cloverfield” τώρα….
Voo Doo σας έχει κάνει όλους εδώ μεσα (ή παίζει κάτι άλλο) ο μιχάλας…. (δεν εξηγείται αλλιώς)
Πάντως ο καλύτερος συνθέτης της γενιάς του (40ρηδων συνθετών) είναι ο Brian Tyler και όχι ο Giacchino!
Ο τελευταίος, ίσως επειδή είναι κολλιτάρι με τον JJ παίρνει τόσα score…. και πολλά από αυτά έχουν παραγωγό τον JJ! (τυχαίο ? δεν νομίζω…)
Wow, SoundtrackBeat is on fire!!
Χε χε (όπως λες κι εσύ!), ως σεσημασμένος situationίστας, χαίρομαι που έβαλα το χεράκι μου για ν’ ανάψουν τα αίματα!…
Αντώνη,
Ο τενεκεδολάτρης φασίστας (ε, ναι, το ομολογώ, με ξεσκέπασες, δεν υπάρχει πλέον λόγος να κρύβω τον αληθινό μου εαυτό!…) είναι περιέργως έτοιμος να συμφωνήσει μαζί σου: ο Michael Giacchino (στoν οποίο, φυσικά και όχι, κανένα Όσκαρ δεν θα δίναμε για το “Ghost Protocol” – το πήρε για την ταινία που έπρεπε, το “Up”) είναι συνθετάκος. Αν τα μοναδικά ονόματα που έχεις στο μυαλό σου όταν μιλάς για την τέχνη του film scoring είναι o Korngold, o Waxman, o Herrmann, o Rozsa κι o North, τότε ο Giacchino είναι πράγματι συνθετάκος – αλλά με τέτοιο μέτρο σύγκρισης και ποιός από τους σημερινούς δεν είναι; Έχεις άραγε κάτι τέτοιο στο μυαλό σου; Αν όχι, θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε ποιόν συνθέτη της νεώτερης γενιάς θεωρείς γεμάτο τενεκέ (ή και κάτι κολακευτικότερο απ’ αυτό).
Όσον αφορά στην αντίληψή και τις γνώσεις των σκηνοθετών για την κινηματογραφική μουσική, χμ, δεν θα επέμενα και με πολύ φανατισμό ότι είναι οι πρώτοι τους οποίους θα έπρεπε να εμπιστευόμαστε σε κάθε περίπτωση…
Και μια μικρή απορία: γιατί από την ενδεκαετή συνεργασία Abrams-Giacchino ανέφερες μόνο το “Alias”; Εντύπωση μου κάνει…
Υ.Γ.: Αν στ’ αλήθεια δεν έχεις καμία διάθεση υπερβολής όταν χαρακτηρίζεις τον Giacchino “ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΓΚΑ” των Η.Π.Α., τότε τρέμω στην σκέψη τι μπορεί να βγει απ’ το στόμα σου όταν θελήσεις να υπερβάλεις…! Είπαμε να μην έχεις σε εκτίμηση τον Giacchino ως συνθέτη – αυτό θα το κατανοήσουμε, ακόμη κι αν δεν το σεβαστούμε ακριβώς (πάμε πάλι εν χορώ: “φα-σί-στα”!…) – αλλά όχι και να επιβεβαιώνεις τόσο εύκολα και σε τέτοιο βαθμό την ορθότητα της συμβουλής μου να χαλαρώσεις…
(Βρε, τι νταβαντούρι γίνηκε μ’ εφτούνο το “Ghost Protocol”…!)
JohnnyG
Ο «τενεκές» αφορούσε τον Giacchini και όχι εσένα!
Δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγω της ειρωνικής σου επίθεσης εναντίον μου ξανά!
(θα σου απαντούσα ανάλογα, όμως θα ήταν άδικος κόπος, διότι ο mod του blog μεροληπτεί και θα μου έσβηνε το post αμέσως όπως έκανε και πριν με το TUBORG (ξέρει αυτός)ενώ το δικό σου θα έμενε εκεί άθικτο, οπότε θα το καταπιώ και δεν θα έρθω σε «ειρωνείομαχια» μαζί σου. Είσαι «υπερδύναμη» εδώ μέσα λόγω mod, αλλά μην το παρακάνεις)
Οι συνθέτες που ανέφερες είναι παρελθόν και δεν τους χρησιμοποιώ ως μέτρο σύγκρισης για κανέναν σύγχρονο συνθέτη !
Συνθέτες «τενεκέδες γεμάτοι» υπάρχουν αρκετοί και Giacchino δεν περιλαμβάνεται σε αυτούς!
Οι επιλογές και οι γνώσεις των σκηνοθετών για την κινηματογραφική μουσική είναι αυτές που κάνουν τον σκηνοθέτη να δώσει τέτοιες κατευθύνσεις στο συνθέτη!
Καμιά φορά εκπλησσόμαστε με κάποια θέματα που ακούμε από κάποιον συνθέτη που δεν μας έχει συνηθίσει σε αυτά και λέμε «δεν μπορεί να έγραψε αυτός κάτι τέτοιο».
Όχι ότι ήθελε, αλλά ο σκηνοθέτης του το είπε! Αν νομίζεις ότι δεν γίνεται έτσι τότε “πλανάσαι πλάνην οικτράν”!!!
Κι εγώ δεν πίστευα στ’ αυτιά μου, όταν άκουσα το score του Μancina στο Shooter!
Στο Alias τώρα.
Το Alias ήταν έκανε τον Giacchino να εμπλακεί στο Mission Impossible 3 και δυστυχώς και 4….
και για αυτο αναφερθηκα σε αυτο!
Περί Γιώργου Μάγκα.
Αν ήθελα να υπερβάλλω, τότε θα σου έλεγα ότι η κόρη μου στα 12 της γράφει καλύτερη μουσική στο Cubase απο τον Giacchino!
(πάμε πάλι εν χορώ: “φα-σί-στα”!…) αλλά δεν ήταν επιβεβαίωση της συμβουλής σου αλλά αποσαφήνισή της, δηλαδή ο όρος “χαλάρωση” σημαίνει …. «κοπέλα επειγόντως για να μην βγάζω χολή στο ίντερνετ»!
Δεν σε αδικώ επειδή δεν φταις εσύ γι’αυτό, συμβαίνει σε πολλούς και οφείλεται στατιστικά σε … στέρηση!
Ωπ…
Αντώνη,
Διάβασα το τελευταίο post των 23:11 αφού είχα στείλει το δικό μου – πήρα, λοιπόν, την απάντησή μου σχετικά με τον άξιο συνθέτη της νεώτερης γενιάς. Ο Brian Tyler, μάλιστα. (Περίμενα – σε μια πολύ απρόσμενη ανατροπή! – να με “πάρεις μαζί σου” εντελώς, λέγοντας κάποιον όπως ο Philippe Rombi, για παράδειγμα, αλλά μπορώ να υποθέσω ότι μιλάς για συνθέτες του Hollywood μόνο…) Καλή επιλογή (ψηφίζεις “Frailty” ή “Children of Dune”, άραγε;), μόνο που συνεχίζοντας να βγάζεις ένα ανεξήγητο μένος εναντίον του Giacchino συνεχίζεις και τις υπερβολές κι αυτό δεν βοηθάει έναν άνθρωπο – εσένα – που μόνο άσχετος δεν δείχνει να είναι με το αντικείμενο.
Κολλητάρι με τον Abrams, ναι. Κολλητάρι και με τα κεφάλια της Pixar που του εμπιστεύτηκαν τις σπουδαίες τους δημιουργίες; Koλλητάρι και με όλο το music branch της Ακαδημίας που του χάρισε δύο υποψηφιότητες, η μία εκ των οποίων του έφερε το Όσκαρ; Πραγματικά, δεν σου περνά καθόλου απ’ το μυαλό ότι μπορεί να τα παραλές έστω και τόσο δα; Και σαν τί “άλλο να παίζει”, αλήθεια, μ’ εμάς που έτυχε να έχουμε τον Giacchino λίγο πιο ψηλά τοποθετημένο από τον υπόνομο στον οποίο τον έχεις χώσει εσύ; Δεν θυμάμαι, ας πούμε, να έχω περάσει ποτέ ούτε απ’ έξω απ’ την Varese-Sarabande που κυκλοφορεί τα scores του – φαντάζομαι και κανείς από τους υπόλοιπους εδώ – ώστε να έχω συμφέρον να υποστηρίξω το αγαπητό τέκνο της εταιρείας μου. Ή μήπως πέρασε κανείς μας από εδώ τα παιδικά του χρόνια οργώνοντας με το ποδήλατό του το Edgewater Park του New Jersey παρέα με τον “Μιχαλάκη” και σπεύδει προς υπεράσπιση του φιλαράκου του; Ή μήπως μας παίρνει ωραίες – άντε μην το πω (πιπέρι, ναι) και γίνω *ανθηρόστομος*, όπως είχε πει κάποτε μια ψυχή…
Με την ίδια λογική, διαβάζοντας το ατελείωτο bashing που κάνεις στον Giacchino μπορώ να έχω κι εγώ αντίστοιχες υποψίες για σένα, έτσι δεν είναι;
Δεν σου αρέσει ο Giacchino, αρέσει σε μας. Βig deal, αδερφέ. Δεν συζητάμε και για το “Μνημόνιο 2″ – και όσο συνεχίζονται οι αντιδράσεις τόσο περισσότερη γραφικότητα συσσωρεύεται στο τραπέζι.
(Και το είπα εγώ απ’ την αρχή – χαλάρωσε. Μάγος ήμουνα;)
Ο Mod του blog δε μεροληπτεί υπέρ κανενός! Και επειδή η ειρωνία περισσεύει στα παραπάνω σχόλια, θα πρότεινα να επικεντρωθείτε στο θέμα της συζήτησης (Giacchino & Ghost Protocol) και όχι σε προσωπικές αναφορές. Εδώ είμαστε για να μιλάμε για κινηματογραφική μουσική, για τίποτε άλλο, ούτε για σόδες, ούτε για τενεκέδες, ούτε για στερήσεις. Μην προσπαθείτε να πείσετε τους άλλους να συμφωνήσουν με το ζόρι μαζί σας, απλά χάνετε το χρόνο σας. Επίσης, θυμίζω ότι δε γίνεται να συμφωνούμε σε όλα! Δε χρειάζεται κιόλας.
Στη συζήτησή μας τώρα, δε συμμερίζομαι καθόλου την άποψη ότι ο Giacchino είναι “συνθετάκος”. Υπάρχουν πολλοί που θα τους ταίριαζε αυτός ο χαρακτηρισμός, όχι όμως ο Giacchino. Πόσοι αλήθεια έχουν τόση άνεση με μια ορχήστρα; Ναι, ο Brian Tyler είναι στο ίδιο επίπεδο πιστεύω με τον Giacchino, και οι δύο είναι εξαιρετικοί συνθέτες που δε γράφουν καλή μουσική μόνο για synths ή μόνο για ορχήστρα, αλλά και για τα δύο μαζί. Είναι το μέλλον και εξαιτίας τους εγώ το βλέπω ελπιδοφόρο!
Υπερδύναμη;;;
Για φαντάσου…!
(Ακόμη και σε εισαγωγικά!)
Με κόρη στα 12, πάντως, το “νέε μου” διορθώνεται σε “σχετικά νέε μου”!
Θα ήθελα, πάντως, εκτός του Tyler, ν’ ακούσω κι άλλους συνθέτες απ΄ τους σύγχρονους που εκτιμάς. Σοβαρά. Μου κίνησες την περιέργεια.
(…Τέτοιο μένος; Μα δεν είναι λογικό να δυσκολεύομαι να σε καταλάβω;)
(Μου κίνησες την περιέργεια και με το TUBORG – κατάρα στον mod! Θα ΄θελα να το διαβάσω!)
(Kαλά, με το σχόλιό σου περί στέρησης θα είχα κανονικά μια field day απαντώντας αλλά παρατηρείς ότι η διάθεσή μου έχει κομματάκι διαφοροποιηθεί.)
Αναμένω και νέες παρεμβάσεις σου!…
soundtrackbeat
Δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν και για τίποτα! Τη γνώμη μου λέω και μόνο!
Αν ενοχλούνται κάποιοι τότε το πρόβλημα είναι δικό τους και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό!
Το αν μεροληπτείς ή όχι φάνηκε! Κάποια post μου σβήστηκαν ή αλλοιώθηκαν!
Είναι έτσι ή όχι ?
JohnnyG
Δεν έχω μένος για κανέναν Giacchino και το μόνο που λέω είναι ότι έχει πάρει πολλή αξία κάποιος που δεν την αξίζει!
Περί Pixar και συναφών γελοιοτήτων θα πω ότι αν ο Giacchino δεν είχε κολλιτιλικια με τον JJ και ο JJ δεν ήταν ….. καταγωγής…..(να μην λεμε τωρα) ο giacchino θα έγραφε μουσική για διαφημίσεις απορρυπαντικών και JJ θα γύριζε το πιο εύκολο είδος ταινιών δηλαδή πορνό στο Los Angeles!
Η υποψηφιότητές του, τα βραβεία του και κουραφέξαλα δεν μου λένε τίποτα!
Μου λέει μόνο το έργο (ο Θεός να το κάνει) που αφήνει πίσω του!
Oscar και Grammy έχει πάρει και η «κουτσή Μαρία» εκεί….
Ο δε Tyler είναι ασύγκριτα ανώτερος από τον μιχάλα σε πολλούς τομείς!
Όποιος δεν έχει πάρει Oscar δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει σαν καλλιτέχνης, είτε είναι ηθοποιός, είτε είναι σκηνοθέτης, είτε είναι δεν ξέρω κι εγώ τι…
Ο Leonardo DiCaprio δεν έχει πάρει ποτέ Oscar… Τι σημαίνει αυτό ? ότι δεν είναι καλός ηθοποιός ? με αυτή τη λογική κρίνεις εσύ τους συνθέτες ? τότε καήκαμε!!!!
Δεν κάνω … “bashing” στον μιχαλάκο, λέω την γνώμη μου μόνο!!!!
Το να εκφράζεις έτσι τη διαφωνία σου μαζί μου και μάλιστα με trolling, ναι σε κάνει γραφικό! Τη γραφικότητα εσύ την συσσωρεύεις εδώ μέσα!
Και όχι, δεν είσαι μάγος! Η γυναίκα μου με χαλαρώνει 15 χρόνια τώρα και δεν βγάζω χολή στο internet όπως εσύ!!!
Αλήθεια, σε… ποια «εταιρεία» σου αναφέρεσαι ?
Διαπιστώνω ότι έχω να κάνω με άσχετο, ειδικά όταν διαβάζω εκθειαστικά σχόλια για κάποιον σύνθετη που δεν αξίζει…..
Δεν θα ασχοληθώ άλλο μαζί σου πιτσιρίκο! Σου συνιστώ να κάνεις το ίδιο!
Αντώνη,
Εγώ δε βρίσκω παράξενο το να μη σου αρέσει ο Giacchino. Είναι άποψή σου, με την οποία προφανώς και διαφωνώ. Δε θέλω να σε πείσω για τη δική μου άποψη, ούτε να σε χαρακτηρίσω.
Μίλησες μονάχα για το Call of Duty 3, το οποίο όντως θεωρώ μέτρια δουλειά του Giacchino.
Φυσικά, εκτός από το Medal of Honor και το Call of Duty, υπάρχουν και άλλα game scores του Giacchino, π.χ. The Lost World ή Secret Weapons Over Normandy, τα οποία είναι πάρα πολύ καλά. Όπως ορθά παρατηρεί και ο JohnnyG, επιλέγεις όμως να αναφέρεις μόνο τις “μέτριες” δουλειές του. Ναι, θεωρώ το Alias μέτριο. Όπως βλέπεις δεν πιάνω ένα συνθέτη και θεοποιώ όλες τις δουλειές του. Αντίστοιχα, δεν απορρίπτω δουλειές συνθετών οι οποίοι δε μου αρέσουν. Όλοι κρίνονται εκ του αποτελέσματος.
Το κριτήριο με το οποίο κρίνω ένα συνθέτη είναι το πόσο μου αρέσει αυτό που ακούω. Ακούγεται απλό και όντως είναι! Προφανώς και δε θεωρώ ότι πρέπει να έχω κάνει σπουδές μουσικής για να πω εάν μου αρέσει κάτι που ακούω. Όπως π.χ. όταν ταξιδεύω, θαυμάζω ωραία κτήρια χωρίς να έχω σπουδάσει αρχιτεκτονική. Κατά τα άλλα και χωρίς να θέλω να “δικαιολογηθώ” σε εσένα, παίζω πιάνο και η αδελφή μου είναι σολίστ πιάνου και κάτοχος φούγκας. Μάντεψε τι μου λέει για τη μουσική του Giacchino. Επίσης γνωρίζω έναν εκκολαπτόμενο συνθέτη, ο οποίος μια φορά μου είχε πει: “Αυτόν τον Giacchino τον σιχαίνομαι, θα ήθελα να τον βρω μια μέρα στο δρόμο και να τον δείρω!” (είναι ένας από τους αγαπημένους του συνθέτες και ζηλεύει μέχρι θάνατο το ταλέντο του).
Αντώνη, όταν ξεφεύγεις και μιλάς με απρεπή τρόπο προς οποιονδήποτε, τα post σου θα διαμορφώνονται όπως πρέπει. Αυτός είναι ένας κανόνας που ισχύει για όλους, όχι μόνο για σένα. Ενημερωτικά να σου πω ότι και άλλων τα post διορθώθηκαν, κανένας δε διαμαρτυρήθηκε όμως. Τόνισα και πριν ότι προσωπικούς χαρακτηρισμούς με προθέση να μειώσεις το συνομιλητή σου δε θα δεχθώ. Παρουσιάζεις την άποψή σου ως τη μόνη λογική και σωστή, απορρίπτοντας τις άλλες ως κατώτερες, με διάθεση να μειώσεις αυτούς που τις εκφράζουν. Και όταν προσπαθεί να σου εξηγήσει ο άλλος την άποψή του, επιχειρείς να τον υποβιβάσεις ώστε να φανεί ότι δεν είναι κατάλληλος να την εκφράζει! Σου προτείνω λοιπόν να περιορίσεις τις ειρωνίες και να μείνεις στην ουσία των λεγομένων σου. Όσο αυτό δε γίνεται από εδώ και πέρα, και τα δικά σου post και οποιουδήποτε άλλου θα διορθώνονται. Δε θα επιστρέψω στη συζήτηση αυτή, είναι εκτός τόπικ και αφορά πράγματα αυτονόητα όταν συζητάμε δημόσια.
φιλε αντωνη αν δεν σου αρεσει το cloverfield δεν μπορω να σε πεισω με τιποτα.οσο για τον ταιλερ ξεκινησε πολυ καλα αλλα μετα αναλωθηκε σε πολλεσ ταινιεσ και σε πολουσ ηλεκτρονικουσ ηχουσ.επισησ ειναι λιγακι υπερβολικοσ και η υπερβολη δεν του ταιριαζει.ο τζιακινο εχει περισοτερο μετρο και πιο κλασικο ηχο.καλα να ειναι ο ανθρωποσ που χρησημοποιει συμφωνικη ορχηστρα γιατι πλεον ειναι δυσκολο.εξαλου καποιοσ που θεωρει δασκαλο τον williams δεν μπορει να ειναι αμπαλοσ
Δημήτρη
Μίλησα για το Call of Duty 3 και το Alias επειδή είναι οι «καλύτερες» δουλειές ενός μέτριου συνθέτη και κατά συνέπεια αυτές οι δουλείες μόνο μέτριες θα ήταν!
Δεν μπορώ να καταλάβω την συμπεριφορά του JohnnyG που μόλις του «θίξαμε» το giacchino του (ούτε αδερφός του ή δικηγόρος του να ήταν) έβγαλε χολή εναντίον μου!
Το κριτήριο που κρίνεις έναν συνθέτη είναι καθαρά υποκειμενικό! Θα μπορούσαμε μαζί να κοιτάμε μια μοντέρνα μεζονέτα κρίνοντας την αρχιτεκτονική της, διαφωνώντας προς την, επειδή εσύ θα την έβλεπες όμορφη και εγώ μέτρια ή αδιάφορη.
Την κριτική μου όμως στους συνθέτες την κάνω ως μουσικός και στις ταινίες ως σκηνοθέτης! Έχω πάρει και εγώ φούγκα, επίσης στίξη, αντίστιξη, πρώτη και Δευτέρα αρμονία, ενώ παράλληλα διαθέτω και ένα home studio με αξιοπρεπή εξοπλισμό και ασχολούμαι ερασιτεχνικά με το score ως λάτρης του είδους. Επίσης έχω MD στην σκηνοθεσία και δεν κρίνω μια ταινία μόνο από το σενάριό της ή της ερμηνείες, αλλά από κάθε άποψη. (φωτογραφία, καδράρισμα, μοντάζ, φωτισμό και άλλα πολλά)
Ένα άλλο παράδειγμα είναι το ότι δεν έχω ιδέα από ποδόσφαιρο! Μέχρι πέρυσι δεν ήξερα ούτε τι είναι το οφ-σαιντ! Δεν σημαίνει όμως αυτό ότι θα μπω σε αντίστοιχα blog που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο για να σχολιάζω ομάδες βρίζοντας τους άλλους οπαδούς κλπ. Αφού από ποδόσφαιρο δεν ξέρω πού πάν τα τέσσερα!
Έτσι, ως μουσικός πάντα, για το Mission Impossible 4, είπα μόνο ότι το score του Giacchino δεν πρωτοτυπεί καθόλου και είναι ένα μέτριο action – soundtrack που απλά αναμασάει που και που το βασικό θέμα του Lalo Schifrin και να προσθέσω ότι το CD δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα.
Η μουσική δεν διεκδικεί και Όσκαρ ρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε!!! Παραλλάσσει το βασικό θέμα και μόνο.
(Τότε ήταν που ο JohnnyG έβγαλε χολή εναντίον μου χωρίς λόγο!)
Η αδερφή σου, έχοντας μουσική παιδεία, έχει διαφορετική άποψη για τον Giacchino και αντιλαμβάνομαι τι σου είπε και σου ξαναλέω ότι είναι καθαρά υποκειμενική.
Κλείνοντας να σου πω ότι συμφωνώ μαζί σου στο ότι όλοι κρίνονται εκ του αποτελέσματος, όταν υπάρχει βέβαια γνώση του αντικειμένου, μικρή ή μεγάλη, δεν έχει σημασία, αρκεί να υπάρχει!
soundtrackbeat
Δεν μίλησα σε κανέναν με απρεπή τρόπο!
Δυστυχώς μόνο τα δικά μου post διαμορφώνονται και είναι κανόνας που δεν ισχύει για τους άλλους!
Κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε για αλλαγές στα post του αφού δεν πείραξες ούτε τελεία.
Δεν μείωσα κανέναν με προσωπικούς χαρακτηρισμούς !
Δεν παρουσιάζω την άποψή μου ως μόνη λογική και σωστή και δεν απέρριψα κανενός την άποψη ως εσφαλμένη! ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΑΛΛΩ! ! !
Όταν προσπαθεί να μου επιβάλλει ο άλλος την άποψή του, με ειρωνείες και χλευασμούς θα αντιδράσω, νομίζω έχω το δικαίωμα να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου όταν μου επιτίθενται και δεν επιχειρώ να υποβιβάσω κανέναν ώστε να φανεί ότι δεν είναι κατάλληλος να εκφράζει την άποψή του!
Το μόνο που είπα είναι ότι ο Giacchino είναι μέτριος! To MI4 OST είναι μέτριο! Όποιος διαφωνεί ας διαφωνεί, όχι όμως με ειρωνείες και με προσπάθειες να με πείσει για το αντίθετο!
Και δεν πέταξα στα μούτρα κανενός το… «όργωμα των χωραφιών του Βόλου με ποδήλατα» με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου όταν ήμασταν μικροί!
Katsoulas
Ο Giacchino δεν είναι ο μόνος που χρησιμοποιεί συμφωνική ορχήστρα!
Οι περισσότεροι συνθέτες (παλιοί και νέοι) το κάνουν και καλά κάνουν!
Τα θέματα που γράφει ο Giacchino μου φαίνονται πάνω κάτω όλα ίδια ως προς το ύφος τους σε κάθε ταινία, αφού χρησιμοποιεί τις ίδιες ενορχηστρώσεις κάθε φορά, καθώς και του ίδιου ύφους ostinatto με τα κλασικά spiccato έγχορδα όταν θέλει να bl δημιουργήσει κάποια ατμόσφαιρα ή να προκαλέσει το αίσθημα αγωνίας του κοινού!
(βλ. cloverfield)
Η άποψή μου για αυτόν (και σε όποιον αρέσει) είναι ότι δεν με πείθει σαν συνθέτης !!!! Τελεία και παύλα!
Αν τώρα είχε δάσκαλο τον Williams, τότε είχε πολλές … «απουσίες»! (δεν εξηγείται αλλιώς)
Για τον Tyler τώρα, αυτό το παιδί όντως αναλώνεται σε ηλεκτρονικούς ήχους, όμως δεν είναι υπερβολικός! Μπορεί να τα βγάλει πέρα σε κάθε στυλ και δεν επαναλαμβάνεται με τα ίδια και τα ίδια! Υπερβολικός σου φαίνεται γιατί τελευταία έχει γίνει λίγο Epic!
Είναι πολλά υποσχόμενος, έχει πολλά να δώσει, αν και για 40ρης είναι ο κορυφαίος της γενιάς του ήδη!
Υπερβολικό μπορείς να πεις τον Silvestri με τα πολλαπλά accaceture και την υπερβολική χρήση χάλκινων.
τελοσ παντων.διαφωνω.στον john carter θαεχει κανει μουσικαρα.
Αντώνη,
Η έλλειψη χιούμορ ήταν που με ενόχλησε – από το πρώτο post. Κρίμα να μην το καταλαβαίνεις.
Και η υπερβολή του χαρακτηρισμού για τον Giacchino. Κωμική υπερβολή. Να μη σου πω ότι μου φάνηκε έτσι; Ειπωμένο αυτό από τον οποιονδήποτε για οποιονδήποτε έτσι ακριβώς θα μου φαινόταν. Ποιόν κινηματογραφικό συνθέτη δεν έχω εγώ σε εκτίμηση; Τον Tyler Bates; Τον Trent Reznor; E, δεν θα με άκουγες ποτέ να τους χαρακτηρίσω μ’ αυτό τον τρόπο. Είναι τόσο απλό πραγματικά.
Πιστεύεις στ’ αλήθεια ότι είχα κάποιον άλλο λόγο να υπερασπιστώ τον Giacchino ή όποιον άλλο αντίστοιχο σημερινό συνθέτη; Όχι, δεν είμαι ο δικηγόρος του ούτε κάποιο συγγενικό του πρόσωπο για να θέλω να πεταχτώ μπροστά και να πατήσω τη σκανδάλη. Τα ονόματα των πέντε συνθετών-θρύλων που ανέφερα παραπάνω ορίζουν το δικό μου μέτρο σύγκρισης – μαζί με κάποιους ακόμα αναλόγου διαμετρήματος από το πρόσφατο ή πιο μακρινό παρελθόν. Εφόσον υπήρξαν τέτοιες φυσιογνωμίες στην τέχνη του film scoring, είναι και θα παραμείνουν το μέτρο σύγκρισης για μένα. Καταλαβαίνεις τώρα γιατί μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο είναι αρκετά αστείο να γίνεται τόση μεγάλη φασαρία για τον Giacchino.
Σκέψου ψύχραιμα την φράση σου “Voo Doo σας έχει κάνει όλους εδώ μέσα (ή παίζει κάτι άλλο) ο μιχάλας…. (δεν εξηγείται αλλιώς)”. Τί άλλο περιμένεις ότι θα καταλάβει όποιος διαβάσει το “παίζει κάτι άλλο” εκτός από το ότι τον κατηγορείς ότι έχει κάποιο συμφέρον να υποστηρίξει ό,τι υποστηρίζει και δεν το κάνει με αγνό και άδολο τρόπο; Δεν πρέπει, λοιπόν, να σου κάνει εντύπωση και να προκαλεί τα δικά σου ειρωνικά και οργισμένα σχόλια η αντίδρασή μου μπροστά σ’ ένα τέτοιο υπονοούμενο – είναι απολύτως αναμενόμενη και θεμιτή. Όχι, Αντώνη, προσωπικά ήμουν πάντα (και θα παραμείνω, όπως δείχνουν τα πράγματα) ένας απλός εραστής της μουσικής των εικόνων, έτοιμος να υπερασπιστώ έναν συνθέτη ή ένα score απλά και μόνο επειδή έχω πειστεί ότι υπάρχει κάτι άξιο λόγου στον καλλιτέχνη και το δημιούργημά του.
Τα προσωπικά σου credentials τα οποία ανέφερες εγώ δεν τα χρειαζόμουν. Ξέρεις γιατί; Γιατί πριν καν τα διαβάσω είχα γράψει ότι μόνο άσχετος δεν είσαι με το αντικείμενο. Θυμάσαι αυτή μου την φράση; Ήταν φανερό ότι δεν είσαι. Ακριβώς αυτό έκανε ανεξήγητη όχι την απόρριψη του Giacchino – αυτά που αναφέρεις για τις δουλειές του στην απάντηση προς τον katsoulas, για παράδειγμα, είναι απολύτως κατανοητά και σεβαστά ως επιχειρήματα – αλλά, το ξαναλέω, την υπερβολή της έκφρασής σου.
Αντίθετα με σένα εγώ εισέπραξα τον χαρακτηρισμό του άσχετου. Γιατί πιστεύεις ότι τον αξίζω; Θα δεχόμουν τον χαρακτηρισμό του ενοχλητικού, για παράδειγμα. Ή του κακόγουστου χιουμορίστα. Δεν θα μου κακοφαινόταν. Άσχετος, όμως, γιατί; Επειδή έχω καλύτερη γνώμη για έναν συνθέτη από αυτήν που έχεις εσύ σχηματίσει; Μα, δεν έρχεσαι έτσι σε αντίθεση με όσα διαπρυσίως διακηρύσσεις για τον εαυτό σου και την δυνατότητα αποδοχής μιας άποψης αντίθετης από την δική σου; Σκέψου το ψύχραιμα για λίγο. Έχω ανάλογες γνώσεις με τις δικές σου ώστε να μπορώ κι εγώ να σκάβω σε περισσότερο βάθος απ’ ότι το μέσο κοινό σε μια κινηματογραφική ταινία και τη μουσική της. Φοβάμαι, όμως, ότι εδώ αντέδρασες ακριβώς έτσι όπως ισχυρίστηκες ότι δεν κάνεις στην απάντησή σου προς το soundtrackbeat: υποβιβάζοντάς με και κάνοντάς με να φαίνομαι ακατάλληλος να εκφράσω την άποψή μου. Βλέπεις; Εγώ τα δεδομένα σχετικά με την δική σου επάρκεια τα ανέγνωσα σωστά (και δεν θα τα αμφισβητούσα ακόμη κι αν σε ήξερα προσωπικά και μου ήσουν ο πιο αντιπαθής άνθρωπος στον κόσμο – έτερον εκάτερον) αλλά τελικά το σχετικό “στόλισμα” δεν το απέφυγα…
Δεν θα μπορούσα να μιλήσω πιο σοβαρά απ’ ότι έκανα αυτή τη φορά – καμία ειρωνεία, κανένας χλευασμός, κανένας κανιβαλισμός. Δυστυχώς, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η απάντηση που θα πάρω από σένα, αν το θελήσεις, θα κινείται σε ανάλογο ύφος – μακάρι να κάνω λάθος και θα ήθελα να πιστέψεις το αληθινό της διάθεσής μου. Άλλωστε, εδώ δεν υπάρχουν προσωπικές κόντρες. Και εσύ και εγώ δεν είμαστε παρά μονάχα δύο ονόματα σε μια οθόνη. Προσωπικά υπάρχουν στον αληθινό κόσμο. Κι αυτός δεν είναι ο ιντερνετικός…
(Παρεμπιπτόντως, όσο άσχημα κι αν χτυπήσει στ’ αυτιά σου η παρατήρηση, είναι παιδιάστικη αντίδραση να αναφέρεσαι σε στερητικά σύνδρομα. Έχω κι εγώ τέτοια ζωή εκεί έξω. Και είναι όμορφη. Μα όση διάθεση κι αν έχω για οποιονδήποτε λόγο να πειράξω κάποιον, να τον “ξετινάξω”, αν θέλεις, με τρόπο ακόμα και ήκιστα κομψό και απολύτως παρεξηγήσιμο, τέτοια αναφορά περί στέρησης του άλλου απέναντι στην χορταστική δική μου δραστηριότητα δεν θα βρει την θέση της ποτέ ανάμεσα στα λεγόμενά μου. Το θεωρώ εκτός από χαζό και κάτι σαν unfair.)
Ο γκριζομάλλης πιτσιρίκος JohnnyG…
Χαχαχαχα… καταπληκτικό!!